Aanraken doe je zo!

 

Project 'Aanraken doe je zo'

Taboe

Aanraken is een eerste levensbehoefte, voor jong en oud. Het ontbreken van een liefdevolle aanraking zorgt voor stress in ons leven. Het is zelfs een van de belangrijkste oorzaken van stress.
Tegelijkertijd komt er op aanraking een steeds groter taboe te rusten. Door verschillende voorvallen van aanraking met verkeerde bedoelingen is er angst ontstaan , angst om elkaar aan te raken. In sommige landen is aanraken op scholen zelfs verboden. Dat werkt averechts. Kinderen leren zo niet meer om onderscheid te maken tussen hoe ze wel en niet aangeraakt willen worden. Het werkt geweld en pestgedrag (op scholen) in de hand.

John E. Upledger, D.O, O.M.M.

De methode is ontwikkeld door Dr. John Upledger, arts, osteopaat en grondlegger van  de Upledger CranioSacraaltherapie. Er worden over de gehele wereld gecertificeerde CranioSacraaltherapeuten opgeleid in deze methode ( in meer dan 40 landen).
Gedurende zijn gehele carrière als osteopatisch arts, is Dr. John Upledger erkend als een vernieuwer en voorstander van onderzoek naar nieuwe therapieën. Vooral de ontwikkeling van CranioSacraal Therapie (CST) bracht hem internationale erkenning.

CranioSacraaltherapie is een behandelwijze, waarbij het doel is een ontspanning te krijgen in het craniosacraal systeem en het bindweefselsysteem met behulp van zachte technieken. De therapie versterkt het vermogen van het lichaam om zich zelf te genezen. Ontspanning van bindweefsel zorgt er voor dat allerlei orgaansystemen ontspannen en beter gaan functioneren. De therapie helpt bij vele soorten aandoeningen voor zowel volwassenen, kinderen en baby’s.

Hoewel Dr. Upledger veel van zijn ervaring heeft verzameld in zijn privépraktijk, was hij ook vanaf 1975-1983 werkzaam als klinisch onderzoeker en hoogleraar Biomechanica aan de Michigan State University.. Hier heeft hij vele wetenschappelijke onderzoeken gedaan. De resultaten van deze studies verklaarden de functie van het CranioSacraal systeem en haar werking. Hij heeft ook diverse boeken geschreven en is de auteur van meer dan twee dozijn onderzoeks artikelen.

Het verhaal achter ‘Aanraken doe je zo’

Nederlandse statistieken van de laatste decennia, over ongewenst gedrag op scholen, maken het volgende duidelijk: de meest voorkomende vormen van agressie zijn: pesten, schelden, dreiging met geweld, slaan en schoppen, discriminatie en vandalisme.
Uit onderzoek van onderzoeksbureau Regioplan naar basisscholen (2003) blijkt dat op bijna 40 procent van de basisscholen ernstige vormen van pesterij voorkomen. 38 procent van de scholen meldt fysiek geweld, 31 procent bedreiging.
In de overtuiging dat deze trend zich wereldwijd zou kunnen doorzetten, heeft de Amerikaanse Upledger Foudation, in 1997, een pilot programma gestart van het project, dat John Upledger ontwikkelde om deze ontwikkeling te keren.
De zelfde ontwikkeling zien we helaas ook steeds meer in Europa en dus ook in Nederland.
Het project ging van start onder de naam: Het Compassionate Touch Helping Hands Programm. De resultaten van deze pilot waren zo indrukwekkend dat het als opstart diende voor het New Glarus project, het eerste officiële Compassionate Touch Helping Hands Programm (CTHHP). (In Nederland: “Aanraken doe je zo”).
Dit project, op de New Glarus Elementary School in New Glarus, Wisconsin, werd geleid door een klinisch psycholoog en gecertificeerde CranioSacraal therapeuten.

Aan het einde van de New Glarus studie namen de leerkrachten meer dan tweemaal zo veel daden van mededogen en empathie bij de kinderen waar, en slechts half zoveel agressieve handelingen of problematisch gedrag, zoals die gedocumenteerd waren aan het begin van de studie. In interviews na de voltooiing van het programma waren alle zes betrokken leerkrachten eenduidig positief over het Compassionate Touch Helping Hands Programm.

Een moeder schreef in een brief aan de leraar van haar dochter: "Ik kwam met een vreselijke hoofdpijn gisteravond naar huis. Sara sprong op en zei: 'ik kan helpen!" Ze legde haar handen vol trots op de voor en achterkant van mijn hoofd en hield ze daar. Het lukte haar moeder te helpen door de toepassing van deze eenvoudige ‘helpende handen’ techniek.

Stelt u zich hetzelfde resultaat op grotere schaal voor. Stelt u zich de werking van het project voor op kinderen en hele gemeenschappen. Als woede en frustratie kunnen veranderen in compassie en mededogen voor de ander, hoe zouden de statistieken van jeugdcriminaliteit er dan uitzien?

Om aanvullende gegevens ter ondersteuning van de bevindingen van de New Glarus studie te verzamelen, heeft de Upledger Foundation, scholen die overtuigd zijn van dit project gevraagd om deel te nemen aan het onderzoek. In het schooljaar 2001-2002 heeft de UF aan onderzoek gedaan op twee basisscholen.  In  totaal hebben 560 schoolgaande kinderen deelgenomen aan het programma. De resultaten toonden een statistisch significante toename van sociaal gedrag en een even significante afname van agressie en vijandelijk gedrag. Het gebruik van de ‘helpende handen’ bij kinderen in de schoolgaande leeftijd helpt. Na afloop van dit onderzoek, lieten de kinderen een significante toename in sociale vaardigheden zoals samenwerking, assertiviteit en zelfbeheersing zien. Ook toonden ze een statistisch significante vermindering van problematisch gedrag, pesten en hyperactiviteit. Bij een controle onderzoek na twee jaar, waar het project voort werd gezet, waren de resultaten nog steeds op het zelfde niveau.

Samengevat
Toenamen van sociaal gedrag zoals: betere samenwerking, meer rekening met elkaar houden, groter invoelend vermogen, groter verantwoordelijkheidsgevoel.
Afname van probleemgedrag zoals pestgedrag, agressiviteit, gewelddadigheid, hyperactiviteit, introvertheid.
Meer zelfvertrouwen, beter zelfbeeld.

In een grafiek laat het onderzoek in de VS het volgende zien:

Sociaal gedrag                                  probleemgedrag

xx

 

Klik hier voor de volledige New Glarus studie. (pdf bestand)